De Fabelachtige Familie

Soms schrijf ik eerst de verhalen en maak ik er later illustraties bij. Nu ontstaan er eerst beelden in mijn fantasie, die ik uitwerk op papier met pen en inkt. Ik hoop er binnenkort verhalen bij te schrijven. 🤔🤓😊😂

Ik ben benieuwd hoe andere schrijvers/ illustratoren dit doen.

Het mollenhol met de stadverwarmingsbuis

De spinnenmama wacht op heerlijke hapjes in haar web

Dolgelukkig kruipt ze door de drijfnatte tuin

Het muizenbedje met kippendozen dekbed

Moeder muis behoedzaam onderweg naar de kippenren

dagboek van een robot

_DSC7669

Wat is het toch een schoonheid, mijn Manta gevechtsrobot. Alle beschadigingen van de vele wedstrijden waaraan mijn robot heeft deelgenomen, maakt hem alleen maar indrukwekkender. Je voelt wel aan dat ik bijzonder trots ben op deze robot. Ik kreeg Manta cadeau op mijn verjaardag in 2014.

Op tijd naar de film

Slobberend aan een koppie koffie wachten we gedwee. Ons brein staat in spaarstand. Straks barst het filmische geweld los en zien we hoe de jager van Sneeuwwitje worstelt en zelf opgejaagd wordt.
Vroeger waren films veel spannender vooraf. We hadden slechts een papieren poster gezien of een titel in de krant. Op basis daarvan fantaseerden we er op los. Nu hebben we alle ‘high lights’ al talloze malen langs zien denderen over diverse beeldschermen. We laten het gelaten tot ons komen en knagen ondertussen nog wat aan de zoute popcorn.
Kunnen we al gaan? Staat de band al voor ons klaar?

Zwijgend staren we naar de regen op het Schouwburgplein.
Waar is de tijd gebleven dat mijn schatten honderduit kwebbelden in zenuwachtige afwachting van de start van de film?! Toen verlangde ik naar de rust. Nu verlang ik naar de opgewonden drukte van toen. Grappig hoe we onze tijd verdoen. De tijd golft aan ons voorbij en wij koesteren haar op een ander moment, dan zij ons overspoelt.
Kom hier, lieve schat, geef mij een zoen en dan doen, doen we net als toen.

Schrijvers Enthousiasme

Als ik ‘saaie huishoudelijke taken’ aan het doen ben, schieten mijn gedachten alle kanten op. Het gaat echt van de hak op de tak. Dan denk ik, ohja ik heb dringend zomerschoenen nodig met vrolijke kleuren en zonder hak. De pijn in de bal van mijn voet, als ik op hoge hakken loop, is echt niet meer te harden.
Voetbal, puck, hockey, robothockey, daar moet ik echt dringend aan beginnen. Zondag 22 mei staan we, als team FFR (Fierce Fighting Robots) voor het eerst op een bedrijfsfeest van SuGu in de Merwehaven in Rotterdam. Daar willen we onszelf en al onze robots van de beste kant laten zien.
Oeps, die lucht… De lucht van mijn baksel. Het ruikt bruin, hopelijk nog niet te gaar.
Ik was aan het tekenen in mijn atelier aan huis. Tekening na tekening vloog uit mijn hand zo op het papier. De serie figuurtjes voor mijn fantasieverhalen begint echt vorm te krijgen. Ze wandelen als het ware over mijn papier en fluisteren grappige woordjes. Het moet wel stil zijn in huis, anders kan ik ze niet horen.
De wekker, even de wekker pakken, het is mijn grote vriend in tijden van creatieve explosies.
Als ik zo lekker op dreef ben, moet ik kleine afrasteringen zetten om mijn idyllische weide. Voor je het weet ben ik veel te ver afgedwaald en kom ik te laat thuis. Nouja, bij wijze van spreken dan, want ik werk voornamelijk thuis in mijn atelier.
Eén van mijn afrastertrucjes is op de klok een punt kiezen, waarop ik naar de keuken ga om te lunchen. Vandaag koos ik 13.00 uur en dat was op zichzelf een uitstekend plan.
Maarja, wat zal ik eten? Ik houd niet van saai eten. Het liefst eet ik vers gemaakte salades op ons eigen gebakken brood. Op maandag is de uitdaging om te kiezen wat ik zal lunchen het grootst. De koelkast is net na het weekend rijkelijk gevuld. 
Het water loopt mij al bijna in de mond bij de fantasie van wat ik vandaag in mijn salade kan doen. Het wordt een feta salade met lente uitjes, snoeptomaatjes, zure zilveruitjes, mayonaise, peper en zout. Best een simpele salade, voor mijn doen in ieder geval.

Ondertussen sta ik te wachten tot de koffie is doorgelopen. Wachten is voor mijn brein een onacceptabel gebrek aan activiteiten, dus slaat ze op hol.

Straks komt mijn dochter thuis. Ze appte net dat ze een 8,6 voor natuurkunde heeft teruggekregen. Dat moeten we natuurlijk vieren. Gisteren heeft ze samen met haar broers een heerlijk zoete moederdag georganiseerd. Werkelijk verrukkelijk met zelfgemaakte bonbons, croissants, cappuccino en gekookte eieren. Eens even denken, waar kan ik mijn schat nu echt een plezier mee doen….. kaaskoekjes?!
Ik zie dat het wafelijzer nog op het aanrecht staat. Vorige week heeft mijn zoon zelf stroopwafels gebakken. Mmmmmm, hoe zal ik dat zoete recept eens ombouwen naar hartige kaaskoekjes? Ik pak ons eigen receptenboek en begin al schrijvend na te denken. Ieder recept heeft zijn eigen naam. Anders kun je er later niet over praten of aan refereren als iemand er trek in heeft. Ik ben in een jolige bui en ik kom zomaar vanzelf op een langgerekte alliteratie. Het bekt ook zo heerlijk een rijtje woorden met dezelfde beginletter. Zo ontstaan, tijdens het wachten op de pruttelende koffie mijn nieuwe ‘Kakelverse Krakende Kaaskoekjes’.
Door de ingrediënten in de keukenmachine te schaven en mixen, ben ik razendsnel klaar met dit nieuw beslag. Dan nog bakken en daarvoor moet ik….. wachten….. 3 minuten per portie…… op de wekker afgesteld, want anders vergeet ik de wafels en worden ze zwart.
De koffie is inmiddels al lang op. In mijn schrijversenthousiasme heb ik 3 A4tjes volgeschreven.
Heel zachtjes hoor ik via het trappenhuis mijn fantastische figuurtjes op mijn tekentafel roepen; “Kom je nog terug vandaag? We waren net zo goed bezig!” Tja, dat is wel vervelend voor ze. Men zegt altijd dat het papier geduldig is, nou dat gaat mooi niet op voor mijn tekenpapier.

Zal ik ze snel, tussen het bakken van twee wafels door, ophalen uit het atelier? Dat zou vandaag misschien wel het slimste zijn wat ik kan doen. 

Sprookjes zijn van alle tijden

Herkenbare vaste vertelvormen dragen bij aan de broodnodige houvast bij het omgaan met veranderingen in ons leven.
Vaste uiterlijke rituelen helpen om de continuïteit van onze samenleving zichtbaar te maken.

In de loop van de tijd verandert de ruimte die mensen zelf kunnen innemen bij het oplossen van hun problemen.
Wachten tot je geholpen wordt, is een oplossingspad dat tegenwoordig wel héél lang kan duren. Dus is het bedenken van een plan B echt aan te raden. Je creëert nieuwe ruimte voor jezelf en meer onafhankelijkheid.
Zelf in actie komen, wordt vervolgens als steeds vanzelfsprekender gezien en vervangt op den duur het eerder gebruikelijke passieve wachten.

De transitie van de oude gebruikelijke vorm naar de moderne nieuwe gebruikelijke vorm laat zich prachtig verwoorden in sprookjes.

Sprookjes zijn van alle tijden. Wat mij boeit is hoe begint het sprookje echt. Natuurlijk met ‘er was eens’. Maar wat was ervoor? En wie was er zo briljant om de complexe begrippen te verwoorden?
Ik weet wel wie veel sprookjes hebben opgeschreven of beter gezegd over geschreven van eerdere verzamelde anonieme bronnen. Deze zomer liep ik bewonderend door het geboortehuis van de gebroeders Grimm in Stenau. Daar kon ik een tipje van de sluier van het bewerken van sprookjes optillen. Jaren eerder bezocht ik ook het geboortehuis van Hans Christiaan Anderson. Hij bewerkte bestaande sprookjes en schreef er zelf een aantal. Ik vind het heel interessant om de onderliggende morele boodschap te ontrafelen en tegen het licht van het levenspad van de schrijver en de sociale gewoonten van zijn maatschappij te houden. Stel dat ik nu nieuwe sprookjes zou schrijven!? Wat zou mijn boodschap zijn? En hoe ben ik beïnvloed door de sociale gewoonten van onze maatschappij?

Om meer grip te krijgen op onze sociale code luister ik regelmatig naar openbare sprekers.
Wat zeggen zij? En hoe zeggen zij dat?
Op de derde dinsdag van september in 2015, sprak minister Dijsselbloem over de randen van kaarten uit het verleden. Waar men geen informatie over had, daar stelde men draken en monsters voor. Anders gezegd, wat we niet kennen boezemt ons angst in. Dat is inderdaad een versteend begrip dat in veel sprookjes gebruikt wordt en waarbij wij feilloos aanvoelen welke kant we op moeten. Het rommelt of rammelt bijna een jaar later nog heftig aan de grenzen van Europa. Daar wil ik in de vorm van sprookjesverhalen over schrijven, omdat ik denk dat die gedachten van alle tijden zijn en van toepassing op veel meer ongrijpbare onzekerheden.

Mijn doel in dit type verhalen is met name de filosofische overweging. Ik hoop de lezer aan te sporen tot het vormen van eigen gedachten over zijn handelen, ons handelen als groep en de invloed daarvan op de wereld.

Voorstel rit

Hoogdravend is mijn schrijversnaam,
die koos ik al zo lang geleden.

Ze staat voor veel,
maar nooit lang stil.
In weerwil van wat sommige mensen van mij wensen,
ren ik rond, spring ik in het diepe
om vervolgens met koud water vrees geschrokken weer af te druipen.

Verlamd schud ik het ijzige water uit mijn haren.
Ik trek mij terug in het woud van mijn dromen
om totaal onverwacht weer fris en fruitig te voorschijn te komen.

Ik ben er wel, ik ben er niet.
Ik zie de meest wonderlijke dingen in het verschiet.

Wil je er achter komen wie ik werkelijk ben.
Volg mij dan, voor wat langere tijd,
en je zult zien wat je eigen ogen niet geloven.

Gooi al je reserves over boord
en laat je meevoeren naar het land van mijn fantastische dromen.

Als je door de luchtspiegelingen inmiddels het bos niet meer ziet
dan ben je in de juiste staat aan beland
om mijn lang gekoesterde wens in vervulling te zien gaan.

In een land van eigen aardige metamorphose
laat ik je stap voor stap in een wei van inspiratiegras grazen ,
die van het ene op het andere moment kan vervagen
in diepliggende mysterieuze levensvragen.

De tocht die we samen afleggen is vrij
van enig declareerbaar gevaar.

Soms valt het mee,
soms valt het tegen
en soms scheiden onze wegen.

Maar weet, mijn trouwe lezer, dat je altijd welkom bent
hier in het rijk gedecoreerde start portaal
voor weer een spannend nieuw verhaal.

Uw hoogachtend,
Hoogdravend

Mijn paarse held

Een goede beginzin slingert de lezer het verhaal in.
U bent gewaarschuwd. Houd u vast.
We dalen af in de droevenis van wat is geweest.
Mijn paarse held is niet meer. Hij is gelukkig ook niet minder.
Integendeel zelfs, hij lijkt ineens meer dan ooit.
Ik gun hem een blik in de media van vandaag,
want wat had hij graag deze lovende woorden over zijn eigen werk zelf gehoord.

Hij was nog piepjong en bij gebrek aan een eigen kledingstijl bijna poedelnaakt.
Daar stond hij dan. Op een podium alleen vergezeld door een huilende gitaar.

In het prille begin van zijn wereldreis waren er toch voldoende dwazen,
die de briljantheid in zijn diepe zwarte ogen lazen.
Zijn groeiende schare fans herkende iets van zichzelf in deze uitzonderlijke jongeman.

Terugkijkend kunnen we overzien dat we samen zijn opgegroeid.
We vonden onze kledingstijl.
We werden gaandeweg iets minder geil.
We voelden samen de tegenslagen,
die financieel soms het uiterste vragen.

Boven alles bleven we elkander trouw
al werd het wel steeds moeilijker om elkaar ergens terug te vinden.

Mijn paarse held, hij is niet meer.
Even staat hij, nouja niet hijzelf maar zijn gedachtengoed,
in het warme bewonderingszonnetje te stralen.
Warmt u aan de aandacht waarvan wij allen dromen.
Als u ruim op temperatuur bent gekomen,
dan kunnen wij ons voorbereiden op het stijgen.

Voor je het weet zijn we terug in de dagelijkse realiteit.
En nog even later zijn we misschien zelf ons vertrouwen kwijt
dat ook wij grootste talenten in ons dragen.

De reisbrochure

Een goede beginzin slingert de lezer het verhaal in.
U bent gewaarschuwd. Houd u vast.
De reis begint op een warme zonnige lente ochtend.
De vogels fluiten onder u in de bomen.
In de verte kraait een haan,
die na zijn werk in het voorjaar niet lang meer zal bestaan.
We houden een prettige koerssnelheid aan,
zodat we in vliegende vaart belanden bij onze eerste tussenstop.

Viel het mee? Heeft u zich geen pijn gedaan?
In de reisbrochure, die nog geschreven wordt, staat vermeldt
dat eventuele schade niet verhaald kan worden.
Maar niet getreurd op de cover komt te staan
dat u direct door kunt vliegen naar een volgend verhaal.

Waar zijn we neergekomen?
Als moderne lezer wordt u geacht zelf een belangrijk deel
van het verhaal te bedenken.
Uw fantasie is de hulpmotor,
waarop wij voor onze voortgang vertrouwen.
Zelf heb ik, bij dit soort vragen,
altijd moeite om te kiezen.